Dałam radę

Ostatni dzień października przywitał mnie mgłą gęstą niczym wiejska śmietana i niestety przenikliwym zimnem. Po wczorajszym słonecznym i bardzo ciepłym dniu pozostało już tylko wspomnienie… .

W południe słońce pojawiło się na niebie ale wilgotny chłód pozostał i nie zachęcał do pracy w ogrodzie. Najpierw więc dla rozgrzewki zgrabiłam podwórko i drogę wjazdową, przytaszczyłam wory liści na kompost i bardziej przepełniona determinacją niż motywacją … posadziłam ostatnie już cebule tulipanów. Narzuciłam liści na posadzone wczoraj szafirki, podwyższyłam ekologiczny murek o kolejne worki drobnych gałęzi i korzeni i … całkiem opadłam z sił.

Jak to dobrze, że mam już za sobą ten morderczy tydzień, że dałam radę i pomimo gnębiących mnie wątpliwości oczyściłam spory kawał ogrodu. Zimą będę mogła oddając się marzeniom – od czasu do czasu zejść na ziemię i zaplanować wreszcie warzywnik.

Z słońcem, w słońcu, o słońcu…

Wczesnym rankiem, kiedy szron bieli ogród a ziąb trzyma mnie w domu – tęsknie wypatruję przez okno pierwszych promieni słońca. A kiedy już wypłynie w swym majestacie zza czubków sosen i chwilę później zza brzóz – wszystko wokół nabiera dobrej energii, sensu, wartości. Codzienne, domowe prace idą jak po maśle, w głowie układa się szczegółowy plan działań, napojony i nakarmiony zwierzyniec zajmuje się swoimi sprawami – idylla …

A kiedy w południe pali się już w piecu, sam gotuje się obiad, liście zgrabione z podwórka wylądują na stercie kompostu, idę sobie z widłami do ogrodu i kopię, kopię, szarpię i wyciągam to wszystko , co przez lata utworzyło zwartą i twardą darń poprzeplataną  imponującej długości i grubości korzeniami. Z każdą chwilą robi się coraz cieplej i już nie wiem czy to od słońca, od ruchu, czy może ze strachu, że nadwyrężane widły pękną i będzie – „po robocie”.

Tuż po piętnastej, kiedy słońce chowa się za akacje i zaczyna się robić zimno, porzucam moją „ulubioną” pracę i bardzo niechętnie wracam do domu. Czas teraz niebywale przyspiesza … uwijam się więc niczym w ukropie: pojenie, karmienie, sprzątanie, w pośpiechu wypita herbata i znów pędzę do ogrodu by złapać ostatnie promienie słońca, pogapić się na ozłocone drzewa i na złoto zalegające pod nimi.

A kiedy szarość pochłonie już ostatni, czerwienią świecący obłok a nad drzewa napływa zimny granat nieba – wyziębione ciało i dusza - tęsknią do słońca …

W takim stanie ducha – dokładam drewna do pieca, mrużąc oczy, popatruję na ogień tańczący po ścianach i suficie i grzejąc się w jego cieple, czekam na kolejny – koniecznie - słoneczny dzień jesieni.

Zielsko, zielsko, wszędzie dorodne zielsko …

Nie pada, nie wieje, nie jest zimno – najlepszy czas na pozbywanie się zielska wokół bardzo już zaniedbanej pigwy i z miejsca pod warzywnik. Później, jak zwykle spacer po lesie, który urzeka paletą barw.

Ach, nasycić oczy złotem, rudościami, czerwienią i brązem, zachować w pamięci na czas szarugi, słoty, wszechogarniającej szarości…